artikel
Op een bepaald moment realiseerde ik me dat ik, van alles wat ik doe, een grote voorkeur heb voor textiel. Ik heb me bekwaamd in schilderen en tekenen en vind dat heerlijk om te doen, vooral samen met anderen. Maar alleen pak ik het bijna nooit op. Met textiel is dat anders. Ik kan eindeloos snuffelen in bakken met lintjes, voelen aan stoffen, en knopen en kralen ordenen om later te gebruiken.
Toen besefte ik: vroeger deed ik eigenlijk niet anders. Maar dat was een hele tijd weg geweest. Nu heb ik een oude draad weer opgepakt, en dat voelt heel fijn. Die liefde ís er. En er ís al zoveel textiel. Daarom werk ik boven alles graag met oud materiaal, gebruikt of ongebruikt. Ik geef het met plezier een tweede leven. Daarbij laat ik me inspireren door Japanse hersteltechnieken, zoals boro.
Voor deze opdracht liet ik me inspireren door werkjes die ik online vond. Ik maak graag kleine gebruiksvoorwerpen – dingen waar je iets aan hebt – en vooral ook: dingen die je in een uur met kinderen kunt maken. Zo kwam ik uit bij gelukszakjes.
Een mooi lapje stof, een rand rijgen, en daarna versieren met knopen, kralen en applicaties uit een heuse schatkist. Een zakje voor jezelf, of voor een ander. Misschien wel voor je Valentijn, voor een melktandje, of voor een kleine schat die je gevonden hebt.
Zowel de jongens als de meisjes hadden er zin in. Toch genoot ik misschien wel het meest van een paar jongens. Zoals dat jongetje dat bij de start al een waarschuwing kreeg: goed opletten bij de uitleg over het hanteren van de grote, gevaarlijke stofschaar. Een uur lang werkte hij geconcentreerd aan zijn buideltje. De rijgsteken netjes en regelmatig, van boven naar beneden. En daarna ook nog een versiering erop.
De meester stond voor het raam. Vol ongeloof en verwondering. Hij haalde er zelfs een collega bij om te komen kijken. Zo fijn om te zien hoe het imago van dit jongetje, al was het maar even, veranderde in dat van een geconcentreerde en aandachtige leerling met bijzondere interesses en kwaliteiten.
Dát. Dat naar boven laten komen. Daar doe ik dit voor. De kinderen hebben genoten. En ik ook.
