De Verborgen Tuin

Welkom bij deze virtuele rondleiding door De Verborgen Tuin aan de Boterdijk nummer 40 in Uithoorn.

Als je voor mijn huis staat ziet je niet wat erachter ligt. Stel je voor: je doet de schuurdeur open en ...

'Woeps! Is die tuin helemaal van jou, mevrouw?' vroeg een jongetje laatst, die met zijn hele klas op bezoek was.

Ja, en ook van jou. Hier organiseren we allerlei tuinsessies. Het is een vrijplaats voor creativiteit, educatie en ont-moeting, met een streepje ertussen, want er moet al genoeg. We onderhouden de 2ha parktuin met een grote groep vrienden en vrijwilligers en maken daar iedere keer een feestje van.

De tuin ligt op de rand van Het Groene hart, onder de rook van Amsterdam, op steenworp afstand van Schiphol, pal achter de historische vuurlijn.

In het moerasbos huizen buizerds, fazanten en veel andere vogels. Als de vliegtuigen voorbij komen lijken ze even stil. Het is fascinerend hoe ze geleerd hebben zich tot elkaar te verhouden.

Ooit stonden er kassen op het terreinen onder het hogere gedeelte was eens een vuilnisbelt. Nu is het een gevarieerd park met intieme, fijne plekjes om even met elkaar of op jezelf te zijn. Te luisteren, te kijken, te mijmeren of te maken.

'Op deze plek heb je het gevoel dat alles kan', zei juf Marcella eens. En dat horen we natuurlijk maar wat graag.

Een grote werktent kan onderdak bieden aan zo'n 40 gasten, om te werken, te schilderen, te eten of te feesten. En sinds kort is er een mooi houten chaletje, met een keukentje, berging en eco-toilet.

De tuin is open van begin april tot eind oktober.

De tuin is een plek om te vertragen, ont-moeten en verbinden.

Jouw gedachten en verlangens aan de bomen, de planten, de beesten en de dingen. Jouw gedachten en verlangens aan die van een ander mens.

Een fijne plek om samen te komen en verder te komen.

Een plek om anders naar dingen te kijken en elkaar verhalen te vertellen over wat je dan ziet, erbij voelt en tot welke gedachten dit leidt.

Een plek om op ongekende manieren je verbeelding aan te spreken.

De Verborgen Tuin is een buitenschool voor volwassenen en kinderen.

Kinderen en hun leerkrachten komen vaak pal uit de buurt en toch zien ze niet veel groen of kijken er niet naar. De tuin speelt haar eigen rol. Ze wakkert nieuwsgierigheid aan en laat je naar dingen kijken alsof je ze voor de allereerste keer ziet.

Bij een goede voedingsbodem voor creatieve ideeën hoort natuurlijk ook een lekkere lunch. Met een mooie pompoensoep, quiche met palmkool of druivenjam op brood. Zoveel mogelijk van eigen bodem.

We zorgen ervoor of we werken samen met lokale cateraars.

Deze tuin is een plek om je kunstenaarsmindset te oefenen. Bijvoorbeeld door in dialoog te gaan met artistieke portretten. Wat zie je, wat zie je precies. En als je goed kijkt en nog beter, wat zie je dan nog meer?

Kijken met andere ogen, door iemand anders ogen.

Of zoals Proust zei: 'De echte ontdekkingsreis bestaat niet uit het zoeken naar nieuwe landschappen, maar uit het hebben van nieuwe ogen.'

Wat heeft een kunstwerk je te vertellen over een voor jou belangrijke vraag of thema? Wat voel je erbij? Welk inzicht hoort daarbij? Waartoe zet het je aan?

Ik hou van de kracht van eenvoudige patronen, als welkome en noodzakelijk onderbreking van ingewikkelde bezigheden of dagelijkse sleur.

Werkvormen, waardoor je vertraagd tot nieuwe inzichten en handelen kunt komen. Bij voorkeur werkvormen die hun herkomst hebben in de kunsten. Ik haal ze overal vandaan.

Zoals uit de bestseller reeks 'The Artist's Way'. Een populaire methode van Julia Cameron om de kunstenaar in onszelf wakker te kussen en te activeren.

Eenvoudige routines, die je gemakkelijk kunt herhalen en in kunt passen in een vol leven. Om te reflecteren op je kunstenaarschap en al makend je verlangens te ontvouwen. Plaats maken en ruimte scheppen voor het goede om te doen.

Een mens heeft houvast nodig bij verandering en om de zogenaamde liminale fase uit te kunnen houden. Dat is het gat tussen het besef dat het anders moet, dat het oude niet meer werkt en tegelijkertijd heeft het nieuwe zich nog niet aangediend.

Een fase, die je vast wel herkent. Maar hoe ga je er eigenlijk mee om?

Ik bied je graag een plek en ondersteuning om letterlijk de rommel te onderzoeken, die we als mensen hebben achtergelaten. Veel van wat ik zelf vind laat ik liggen of staan, omdat het als materiaal kan dienen om mee te bouwen.

Alles is materiaal.

We maken het tof om scherven uit een ver verleden te verzamelen en te verwerken. Er puzzelstukken in te zien voor iets nieuws dat wil ontstaan. De rommel in een ander perspectief te plaatsen.

Iedere bezoeker zal zo een artistieke ingreep doen in de tuin en bijdragen aan de ontwikkeling ervan.

Door te maken ontstaat symboliek voor ieders eigen wijsheid en de manier waarop je van betekenis kunt zijn in deze wereld.

Niet te stoppen bij willen en denken, maar letterlijk te gaan maken met wat voorhanden is. En lijnen door te trekken naar dagelijks leven en werken.

Een vangnet als voorbeeld:

'Hoe kan ik meer toekomen aan de dingen die voor mij belangrijk zijn?' vroeg een deelnemer aan een sessie zich af. En ze maakte een vangnet voor haarzelf, in plaats van er vooral één te zijn voor anderen. Het gaf haar een zekere richting en ze ging opgetogen naar huis.

Het moeras kan veel hebben. Het is bij uitstek een plek om los te laten wat niet langer is. Of je te beseffen dat alle rouw ook een ode is aan de liefde voor wat was of kan zijn.

Het moeras kan heel veel aan. Het kan je helpen om los te laten en verder te gaan.

Ik wens je dat je erop vertrouwt dat het nieuwe vanzelf komt als je er met zachtheid en liefde, doch volhardend, je tanden in zet. Iedereen heeft ongekende krachten en wijsheid.

Welke krachten mag De Verborgen Tuin voor jou onthullen?